dinsdag 23 september 2014

durbuy dag 2

Dag 2: Hoeveel pijn zou da doen moesten we nu vallen?

Stevig ontbijt

De prijs van de vroegste hanen ging vandaag naar de jongenskamer van L5; Lucca, Thor, Lennert, Ska, Elias en Chris (noodgedwongen natuurlijk) vonden 6u00 een mooi uur om op te staan. Om de andere leerlingen niet wakker te maken, besloten ze om een ochtendwandeling in het bos te maken waarbij je door de dichte mist geen tien meter voor je uit kon zien. Ze zijn allen op verkenning getrokken om de avondwandeling later op de avond uit te stippelen. Bedankt daarvoor mannen!

Rond 8u00 was iedereen beneden om aan te schuiven aan het UITGEBREID ontbijtbuffet (bedankt kookteam). De choco, cornflakes, stokbroden en bokes vlogen goed de deur uit. Kortom, alles van brood was op! We stonden er dus stevig op, dat zou nodig zijn ook... bleek later op de dag.

De nieuwe Rode Duivels komen uit Tielrode

Om exact 10u00 (Waalse stiptheid ) stond onze bus klaar om ons naar het park 'Durbuy Adventure' te brengen. Daar aangekomen werden we naar een overdekte arena gebracht. We werden in ploegen van 7 á 8 ingedeeld en kregen een korte briefing. Het spel heette 'Human Soccer'. Tafelvoetbal in levende lijve dus. Op de foto's kan je duidelijk zien dat iedereen zich volle bak inzette; er moest per rij goed samengewerkt worden en er werd veel gescoord. De scores gingen van 9-5 naar 10-8 en zelfs een superspannende match met eindstand 9-9!


Genoeg gespeeld, nu voor echt!

We aten onze lunch op aan grote tuintafels met zicht op het parcours en zagen andere leerlingen van het eerste middelbaar bezig (lees: sukkelen en opgeven wegens te zwaar en te lastig). Niet echt motiverend voor het gros van onze klas natuurlijk. Er waren Lucifers die het die gasten eens gingen voordoen en er waren er ook die het ei in hun broek nog groter voelden worden.
Na een duidelijke en kordate briefing van de monitor waarbij de klemtoon lag op veiligheid en verantwoordelijkheid voor elkaar, konden de eersten hun avonturentocht aanvatten.

Er moest eerste een ingangsexamen afgelegd worden alvorens op het 'gevaarlijk' parcours te mogen. De technieken moesten op anderhalve meter exact en precies uitgevoerd worden alvorens een niveau hoger te mogen.

Dat niveautje hoger was er één van een zevental meter. Op een aantal momenten voelde ik mijn eigen ei uit mijn broek groeien en groeien. Écht waar zenne! Ik ben dan ook al een jaartje ouder aan het worden hé, lieve mensen. Al snel moest ik de koprol lossen; het waren Ska en Lennert die er met kop en staart bovenuit staken (het zijn dan ook de grootste aapjes uit mijn groep ;-) ). Nee, een dikke pluim voor die twee, want zij waren écht super!

Eigenlijk verdient elke Lucifer een dikke pluim op hun gat, want ze hebben ieder apart het ingangsexamen vruchtbaar afgelegd. Ze mochten bijna allemaal een niveau hoger.

Ook Chris en Selina moet ik langs deze weg bedanken; ze hebben hun sterk gehouden en hebben de Lucifers op niveau 2 goed begeleid.

Een aantal filmpjes die ik vanuit de bomen heb gemaakt, zal ik via een link (YouTube) doorgeven. Maar door de trage wifi-verbinding zou dit wel eens naar volgende week kunnen verschuiven. Het zijn echt knappe beelden hoor.


Vlot, vlotter, vlotst...

In de namiddag mochten de zakmessen bovengehaald worden; er werden speren, bogen, pijlen en vlotstokjes geslepen dat het een lust was. Enkel creaties kun je al op de foto's zien; er volgen er natuurlijk nog meer.

Nachtdropping

Rond 20u30 , bij de invallende duisternis trokken we nogmaals onze laarzen en fluo-vestjes aan om 'een pillampentocht ' onder leiding van de wandelgps'sen . Na een lus van een viertal km kwamen we terug aan in ons hotel. Moe, maar voldaan!

Iedereen lag er binnen het halfuur in en zelfs na een kwartiertje was het op elke kamer muisstil.
Een teken dat we hier wel degelijk aan het overleven zijn. ;-)


Tot morgen,

S en B



klik op de foto voor meer foto's



Geen opmerkingen:

Een reactie posten