maandag 22 september 2014

Goedenavond allen,

Dag 1: Selina overboord

De treinrit verliep vlot, allez ja... vlot!?  Tweemaal overstappen op treinen die door één of andere duistere reden wéér niet op de correcte manier gereserveerd waren door de NMBS. Toch allemaal telkens weer kunnen opstappen en afstappen. Om 12u10 kwamen we allen aan in Bomal.

Euhm... amai da water stroomt snel zeg!

We wandelden tot aan de Ourthe en konden vaststellen dat die redelijk opgezwollen stond. De afgevallen takjes langs de oevers passeerden ons aan een tamelijk hoge snelheid. Ook de hoge waterstand baarde ons (Selina, Chris en ik) enige zorgen. Toch zijn we zonder verdere twijfels aan onze lunch begonnen.

Iedereen at zijn brooddoos leeg want iedereen was er ook van overtuigd dat we op onze boottocht voldoende vitamientjes zouden nodig hebben om onze 12 km te kunnen vervolledigen.

Slecht nieuws... of toch niet?

Rond 13u00 reed er een zware Jeep ons terrein op,... de man van de kajak! Die kwam ons melden dat het verboden was om te kajakken. Te veel water en vooral teveel stroming. Op sommige plaatsen was de Ourthe  4 tot 7 m diep, onmogelijk om per kajak te bevaren. SHIT ZEG!

Maar de kolibrie zou de kolibrie niet zijn moest Bernd daar geen alternatief voor vinden. Een beetje verder op het terrein stonden een zestal grotere boten op een aanhangwagen. 'Zeg monsieur, kunnen we anders niet op zo'n grote boten te water? aldus Bernd. "Mais bien sûr monsieur, ils sont bien stabils et tres agréables á l'eau." Meer moest ik niet horen,... en wij te water.

Stuurboord, bakboord en... overboord

We hadden vier 'rafts' met als ervaren stuurlui Selina, Chris, Ruud (cameraman) en Bernd aan boord. Iets te veel naar links, nee naar rechts, nee naar links? nog links, en nog linkser... ja lap tegen de oever. Opnieuw...
Elkaar nat spetteren, racen om ter snelst aan de volgende bocht, botsen, vasthaken aan elkaar, op elkaar wachten en als laatste elke boot voor zich.
Wanneer de laatste boot aan de haven aankwam, stond er een 'halfverzopen waterhoentje' genaamd Selina aan de oever ons op te wachten. Zij was er als enige op 27 rafters in geslaagd om overboord te kippen met een achterwaartse salto gevolgd door een dubbele schroef. Na een 50-tal meter merkte een mederafter op dat er iets aan hun boot bleef hangen. Het was Selina die haar vruchteloos probeerde terug in de boot te hijsen. Tevergeefs.
Indien je het volledige verhaal wenst te horen, moet je het haar zelf vragen want er waren geen andere boten in de buurt en zodoende zijn er ook geen beelden van. Jammer!

Spaghetti á volonté

Na 12 km varen en een wandeltocht terug van 4 km, waren de maagjes leeg en de beentjes moe. Iedereen twee porties op, een ijsje als dessert en terug volle moed om het avondspel aan te vatten. 'Dodenstraal' een spel voor durvers en doeners het duistere bos in Mont des Pins.

Iedereen vrij snel 'dodokes'

Rond 22u00 was het op elke kamer vrij stil. Dromen van de activiteiten die nog moeten komen.


Zo, slaapwel. B en S


Klik op de foto voor méér foto's



Geen opmerkingen:

Een reactie posten